Prawdziwy kontakt z klientem to podstawa uczciwego handlu. Dlatego uruchomiliśmy konto na portalu facebook. Od dzisiaj możesz POLUBIĆ NAS na facebook-u i komentować nasze wpisy. Zapraszamy

 Jeszcze zanim drewniane meble trafią do naszych domów, są poddawane różnym działaniom, które mają zwiększyć ich żywotność. W procesie impregnacji drewna do jego wnętrza przenika środek, który ma je zabezpieczyć przed destrukcyjnym działaniem szkodników i grzybów. Duże znaczenie w zwiększeniu trwałości drewnianych mebli ma ochrona ich powierzchni. Niezależnie od tego, jakie rozwiązanie zostanie zastosowane, będzie to wybór lepszy niż pozostawienie surowej powierzchni drewna.

Najbardziej popularnym sposobem ochrony powierzchni drewnianych mebli jest lakierowanie. Warstwy lakieru zabezpieczają drewno przed działaniem wody. Musimy jednak pamiętać, że nawet najlepszy lakier nie sprawi, że nasze meble staną się w pełni odporne na wilgoć. Dlatego meble z drewna nie są polecane do pomieszczeń, w których panuje duża wilgotność. Może być ona powodem zniekształcania się drewnianych elementów.

 Zabiegi zabezpieczające wykonywane przez producentów mebli w znaczny sposób zwiększają odporność drewna, jednak także w trakcie ich użytkowania powinniśmy przestrzegać kilku zasad.

Przede wszystkim powinniśmy regularnie usuwać z drewnianych mebli kurz, najlepiej suchą miękką ściereczką.

Jeżeli na powierzchni drewna pojawią się zabrudzenia pochodzące z kawy, herbaty, czerwonego wina, soków lub innych substancji, zawierających barwniki, powinniśmy jak najszybciej usunąć je wilgotną ściereczką, by nie dopuścić do ich zaschnięcia i przebarwienia lakieru oraz drewna.

Co kilka tygodni powinniśmy poświęcić naszym drewnianym meblom więcej uwagi. Zaczynamy jak zwykle od usunięcia z ich powierzchni zabrudzeń. Następnie na zupełnie suchą powierzchnię drewna nakładamy miękką ściereczką środek pielęgnujący i rozprowadzamy go na całej powierzchni. Po kilku minutach polerujemy powierzchnię drewna, usuwając równocześnie nadmiar preparatu pielęgnacyjnego.

Na rynku dostępnych jest wiele środków do czyszczenia i pielęgnacji drewnianych mebli. Mają różny skład i właściwości, jednak warto wybierać preparaty dobrej jakości, które mogą zawierać wosk pszczeli, olejki i tłuszcze roślinne, silikon, substancje antystatyczne, które utrudniają osiadanie kurzu.

 W podobny sposób pielęgnujemy meble olejowane lub woskowane. Także i tutaj naszym podstawowym wyposażeniem będzie miękka ściereczka wykonana z naturalnych włókien, jednak będziemy używać zupełnie innych środków pielęgnujących. Dla mebli olejowanych będzie to specjalny olej, zaś w przypadku mebli woskowanych – odpowiedni wosk do drewnianych mebli. Musimy pamiętać, że każda kolejna nakładana przez nas warstwa oleju lub wosku w nieznacznym stopniu będzie zmieniać kolor mebli. Efekt ten nie będzie miał miejsca w przypadku drewna zabezpieczonego lakierem.

W pielęgnacji drewnianych mebli najważniejsza jest systematyczność. Dzięki temu będziemy mogli długo cieszyć się ich pięknem.

 Sosna jest drzewem iglastym powszechnie występującym na półkuli północnej. Jest drzewem mało wymagającym. Jej beżowo-żółte drewno jest silnie nasycone żywicą oraz posiada kremowe, bardzo szerokie usłojenie. Drewno sosnowe jest chętnie wykorzystywane do różnych celów, ponieważ łatwo poddaje się obróbce i barwieniu, jest wytrzymałe i sprężyste.

 Innym materiałem, który jest bardzo popularny w meblarstwie, jest drewno bukowe. Buk jest drzewem długowiecznym, rośnie powoli, jest powszechny w całej Europie. Wysoką wartość użytkową uzyskuje dopiero po przekroczeniu wieku 100 lat. Drewno bukowe to bardzo ceniony surowiec ze względu na swe cechy – jest twarde, ścisłe i dobrze znosi duże obciążenia. Jednak, aby nabrało takich właściwości, konieczne jest poddanie go działaniu pary wodnej. Ten zabieg zabezpiecza bukowe drewno przed późniejszym paczeniem się i zniekształcaniem.

 Drewno dębowe jest znane ze swej wytrzymałości i przez to chętnie stosowane od wieków do produkcji mebli. Dąb jest popularnym, długowiecznym drzewem rosnącym w strefie klimatu umiarkowanego. Drewno dębowe jest ciężkie i twarde oraz bardzo odporne na ścieranie. Ma jasny kolor, który z czasem może delikatnie ściemnieć. Ze względu na to, że dąb występuje w wielu różnych odmianach, mogą występować niewielkie rozbieżności w wyglądzie dębiny.

 Klon jest drzewem liściastym, które najczęściej rośnie w towarzystwie innych drzew liściastych. Wiele odmian klonu występuje na całej półkuli północnej. Klonowe drewno jest jasne i może charakteryzować się różną twardością – w zależności od danej odmiany.

 Kolejnym rodzajem drewna, które jest bardzo cenione ze względu na swoje właściwości, jest drewno jesionowe. Co ciekawe, jesion należy do tej samej rodziny roślin, co drzewo oliwne. Jesion jest drzewem długowiecznym, jego drewno jest jasnożółte i ciężkie, a twardością nie ustępuje drewnu dębowemu, zachowując przy tym sprężystość.

 Olsza, zwana również olchą, jest jednym z niewielu drzew, które dobrze czują się na podmokłych terenach. Ma niewielkie wymagania. Odznacza się szybkim wzrostem i bardzo charakterystycznym pomarańczowym drewnem. Olsza ma średnią twardość i dobrze poddaje się obróbce. Oprócz meblarstwa drewno olszy jest też chętnie wykorzystywana do produkcji instrumentów muzycznych.

 Innym drzewem, które jest odporne na niezbyt sprzyjające warunki jest brzoza. Podobnie jak olsza nie ma dużych wymagań odnośnie swojego siedliska. Szybko rośnie, ale jest również krótkowieczna i najczęściej osiąga wiek kilkudziesięciu lat. To, co wyróżnia brzozę, to jej gładka, biała kora i giętkie, delikatne gałęzie. Drewno brzozy jest białe z jasnym, żółtym odcieniem. Odznacza się dosyć dużą twardością, jest łatwe w obróbce, ale niezbyt trwałe, wykorzystywane często do produkcji sklejki drewnianej.

 Zupełnie innymi właściwościami odznacza się drewno grabu, które jest jednym z najtwardszych. W Europie występuje tylko jeden gatunek tego drzewa – grab pospolity. Graby często wchodzą w skład naszych obszarów leśnych. Dobrze znoszą zacienienie, dlatego często rosną w głębi lasu. Możemy je rozpoznać po gładkiej, szarej korze pokrytej wzorem srebrnych, falistych linii.

 Świerk jest podstawowym drzewem lasów położonych w górskich rejonach Europy i Ameryki Północnej oraz terenów leśnych pokrywających Syberię. Jego igły są dużo krótsze niż w przypadku sosny, ale równocześnie bardziej kłujące. Jest bardzo długowiecznym drzewem, a jego drewno jest głównym surowcem do produkcji papieru. Nie odznacza się niestety trwałością, jest miękkie i podatne na działanie szkodników, w związku z tym rzadko bywa stosowane w meblarstwie.

 Do drzew iglastych zaliczamy również jodłę, chociaż w przeciwieństwie do świerku jej igły są miękkie i nie wyrządzą nam krzywdy. Jodła jest uznawana za najwyższe drzewo europejskie – może osiągać wysokość nawet 60 metrów. Jest drzewem charakterystycznym dla rejonów wysokogórskich. Rośnie powoli, ale może osiągnąć wiek nawet kilkuset lat. Drewno jodły jest miękkie i lekkie. Nie wydziela żywicy. Podobnie jak świerk, służy do pozyskiwania celulozy, ale ma również zastosowanie w budownictwie.

 Coraz częściej w naszych domach można spotkać również meble wykonane z egzotycznych gatunków drzew.

 Mahoń to ogólna nazwa drewna o brunatnoczerwonej barwie, które jest pozyskiwane z różnych gatunków drzew z Ameryki Północnej i Afryki. Najczęściej charakteryzuje się średnią twardością, nie jest również zbyt odporne na czynniki zewnętrzne, jednak ze względu na swą wyjątkową barwę jest chętnie stosowane do wyrobu mebli i fornirów.

 Palisander to drewno bardzo twarde, ciężkie i trudne w obróbce, a równocześnie bardzo odporne na działanie czynników atmosferycznych i szkodników. Jest uzyskiwane z drzew tropikalnych z terenu Brazylii i Indii. Charakteryzuje się najczęściej ciepłym brązowym odcieniem z ciemniejszym usłojeniem. Jest stosowane do wyrobu mebli i elementów składowych instrumentów muzycznych.

 Heban jest jednym z najcenniejszych i najtwardszych gatunków drewna. Największym jego wyróżnikiem jest kolor – bardzo ciemny lub nawet czarny. Heban pozyskiwany jest z drzew występujących w wielu rejonach świata w strefie zwrotnikowej. Oprócz meblarstwa znajduje również zastosowanie w produkcji instrumentów muzycznych oraz przedmiotów dekoracyjnych.

 Pozyskiwaniem odpowiedniej jakości drewna, z którego później są produkowane m.in. meble zajmują się nadleśnictwa Lasów Państwowych. To, ile drewna może być pozyskane z danego obszaru leśnego jest ściśle określone przez leśników. Dbają oni również o to, by odpowiednia ilość młodych drzew została posadzona, gwarantując tym samym odnawianie się lasu i zachowanie równowagi ekologicznej na danym terenie. Wycinka drzew prowadzona pod nadzorem leśników jest gwarancją uniknięcia rabunkowej eksploatacji lasu, a my możemy być pewni, że drewno, z którego zostało wykonane nasze sosnowe łóżko, pochodzi z legalnego źródła.

 Z lasu drewno jest transportowane do tartaków, które zajmują się jego podziałem na mniejsze części, czyli tarcicę – są to głównie deski i belki o różnej grubości. Tartak usuwa również korę i przycina tarcicę do odpowiednich, standardowych wymiarów.

W tartakach przeprowadza się również wstępne zabezpieczanie drewna przed działaniem grzybów i szkodliwych owadów niszczących drewno. W szczególny sposób konserwuje się drewno bukowe, które jest poddawane działaniu pary wodnej. Zabieg ten dodatkowo chroni drewno przed pękaniem i nadaje mu naturalną, ciepłą barwę. Tartaki są źródłem surowca dla wyspecjalizowanych firm, np. producentów mebli drewnianych.

 Drewno zakupione w tartaku jest sezonowane, czyli układa się je w przewiewne stosy w miejscach zapewniających stabilną temperaturę i wilgotność – najczęściej są to zadaszone wiaty gwarantujące ochronę przed słońcem i deszczem. Długość sezonowania zależy od gatunku drewna i może wynosić od kilku do kilkunastu miesięcy. W tym czasie drewno powoli i równomiernie schnie. Dzięki temu nie powstają wewnętrzne naprężenia, których skutkiem jest pękanie oraz wypaczanie się drewna i wykonanych z niego mebli.

 Sezonowanie pozbawia drewno części wilgoci, ale aby uzyskać odpowiedni materiał do produkcji mebli drewnianych konieczne jest dosuszenie drewna w suszarni wykorzystującej szybki przepływ podgrzanego powietrza. Nowoczesne suszarnie sterowane są komputerowo, przez co możliwe jest uzyskanie precyzyjnego poziomu wilgotności drewna. Jest to bardzo ważne w procesie produkcji mebli drewnianych. Drewno zbyt mokre jest trudne do obróbki, a meble z niego wykonane najprawdopodobniej będą wykrzywiać się i pękać. Natomiast drewno przesuszone będzie pęcznieć, ponieważ do jego wnętrza będzie przenikać wilgoć z otoczenia. Suszenie w suszarniach komorowych odbywa się dużo szybciej niż naturalnie przebiegający proces sezonowania, jednak nie może być gwałtowne. Najczęściej trwa od kilku dni do kilku tygodni.

 Kolejną czynnością jest przewiezienie drewna do stolarni, gdzie przygotowuje się tzw. klejonkę drewnianą. To kilka mniejszych desek, które są sklejone w większą całość – gdy potrzebny jest szeroki element np. na drzwi szafy czy zagłówek łóżka. Jednolite deski o szerokości kilkudziesięciu centymetrów wbrew pozorom nie nadają się do produkcji mebli, ponieważ z biegiem czasu wykrzywią się do środka. Dodatkowo do ich wytworzenia potrzebne byłyby wiekowe drzewa o dużej średnicy, które nie są dostępne na rynku. W naszej stolarni klejonka jest przygotowywana przez doświadczonych stolarzy, którzy umiejętnie dobierają pojedyncze deski pod względem koloru i usłojenia, by powstała piękna i trwała całość, która nie będzie się wypaczać. Stosujemy wysokiej jakości kleje stolarskie, neutralne dla ludzkiego zdrowia. Tak przygotowane drewno jest już pełnowartościowym materiałem stolarskim, który wkrótce zmieni się w sosnowe łóżko, szafkę nocną lub inne meble do sypialni. Jednak, aby to nastąpiło, klejonka musi wcześniej przejść odpowiednią obróbkę mechaniczną, która polega na cięciu, heblowaniu, frezowaniu, toczeniu i szlifowaniu powierzchni. Ostatnią czynnością jest lakierowanie, które zabezpiecza drewniane meble przed kurzem i wilgocią.

 Proces produkcji mebli z naturalnego drewna jest trudny i niezwykle czasochłonny. Mamy nadzieję, że udało się nam przybliżyć Państwu , jak powstają nasze meble drewniane i dlaczego są tak wyjątkowe.

Odpowiedzią na ten ekologiczny trend są meble wykonane z naturalnego drewna. Urzekają one nie tylko swoim niepowtarzalnym wyglądem, ale dają również gwarancję trwałości przez wiele kolejnych lat użytkowania. Jednak abyśmy mogli jak najdłużej cieszyć się naszymi wyjątkowymi drewnianymi meblami należy je odpowiednio zabezpieczyć.

 By podkreślić estetykę i zwiększyć wytrzymałość mebli z naturalnego drewna stosuje się kilka metod uodparniania ich powierzchni na wpływ czynników zewnętrznych. Najbardziej popularnym sposobem jest lakierowanie.

W kwestii zabezpieczania powierzchni drewnianych także coraz większe znaczenie odgrywa ekologia i bezpieczeństwo użytkowania. Najbardziej godne polecenia są lakiery na bazie wody, wolne od formaldehydu. Charakteryzują się neutralnym zapachem. Nie zawierają substancji, które w trakcie użytkowania mebli mogą się ulatniać, ani innych szkodliwych chemicznych związków. Dzięki temu lakiery te są dobrze tolerowane przez alergików i osoby wrażliwe. Użycie odpowiedniej jakości lakieru ma kluczowe znaczenie przede wszystkim w odniesieniu do sypialni, w której spędzamy przecież znaczną część naszego życia. Lakier nałożony w kilku warstwach jest elastyczny i zapewnia dobrą ochronę powierzchni mebli. Zabieg lakierowania zabezpiecza drewno na wiele lat i tworzy gładką, wodoodporna powierzchnię, która jest łatwa do utrzymania w czystości.

 Lakierowanie doskonale sprawdza się niezależnie od rodzaju drewna, jak i wielkości mebli, dlatego zabieg ten jest powszechnie stosowany do zabezpieczania łóżek sosnowych i bukowych, szaf sosnowych,komód, szafek nocnych z drewna bukowego i innych mebli z litego drewna.

 Ze względu na to, że lakier w bardzo nieznaczny sposób wpływa na zabarwienie drewna, aby uzyskać bardziej nasycone barwy stosuje się różnego rodzaju bejce. Bejca nie tylko podkreśla rysunek słojów drewnianych mebli, ale również uszczelnia powierzchnię drewna, co także przyczynia się do zwiększenia jego trwałości.

Podobnie jak w przypadku lakierów do drewna, najbardziej korzystne dla ludzkiego zdrowia są są bejce wodorozcieńczalne. Bejca jest nakładana na powierzchnię drewna przed lakierowaniem. Bejcowanie sprawia, że drewno zyskuje rustykalny charakter, nawiązujący swym wyglądem do stylu antycznych mebli, dziedziczonych z pokolenia na pokolenie. Warto pamiętać, że bejca w żaden sposób nie zabezpiecza drewna, dlatego konieczne jest nałożenie dodatkowej warstwy ochronnej.

 Inną metodą wykańczania powierzchni drewnianych jest woskowanie. Wosk nadaje meblom subtelny aksamitny połysk i pogłębia jego naturalny kolor. Woskowanie mebli z drewna z łatwością wykonamy w domu. Potrzebna jest jedynie bawełniana szmatka – do nakładania wosków twardych, polecanych do płaskich powierzchni, lub pędzel – do wosków płynnych, wykorzystywanych do ochrony elementów rzeźbionych lub toczonych. Jednak wosk tylko na krótko zabezpiecza drewno i zabieg woskowania trzeba powtarzać co kilka miesięcy. Dodatkowo woskowanie nie uchroni naszych mebli przed wilgocią.

 Równie łatwą jak woskowanie metodą zabezpieczania mebli z surowego drewna jest olejowanie. Zabezpiecza ono drewno przed działaniem wody, lecz jest bardzo pracochłonne – zanim surowa drewniana powierzchnia w odpowiednim stopniu zostanie nasączona preparatem zabezpieczającym, zabieg wcierania oleju trzeba kilkukrotnie powtarzać w odstępie kilku dni. Później olejowanie wystarczy wykonywać 2-3 razy w roku.

 Woskowanie lub olejowanie mebli może być dobrym rozwiązaniem w przypadku mebli z surowego drewna. Należy jednak pamiętać, że w warunkach domowych nie będziemy w stanie nałożyć warstwy zabezpieczającej drewno z taką precyzją, jak zrobi to producent mebli drewnianych. Meble woskowane lub olejowane mają swój urok. Jednak najlepszym zabezpieczeniem dla mebli wykonanych z litego drewna jest odpowiedniej jakości lakier, który zapewni im długowieczność i równocześnie będzie bezpieczny dla zdrowia.